Amerykańscy i brytyjscy naukowcy przeprowadzili badanie przekrojowe i doszli do wniosku, że ocena imitacji ruchowej za pomocą eksperymentalnej gry wideo poprawia trafność diagnostyki różnicowej zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASD). Raport został opublikowany w czasopiśmie „The British Journal of Psychiatry”.
Obecnie w praktyce klinicznej brakuje wiarygodnych i swoistych biomarkerów pozwalających odróżnić zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) od innej powszechnej i często występującej choroby, zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Utrudnia to diagnozę i szybki dostęp do leczenia, negatywnie wpływając na jakość życia pacjentów.
Romila Santra z Instytutu Kennedy'ego-Kriegera wraz ze współpracownikami z Wielkiej Brytanii i USA zrekrutowała 183 dzieci w wieku 7–13 lat do udziału w badaniu. Trzydzieści pięć z nich miało ADHD bez ASD, 63 miało ASD z współistniejącym ADHD, 21 miało ASD bez ADHD, a pozostałych 65 było neurotypowych (bez cech neuropsychiatrycznych). Diagnozy spełniały kryteria DSM-5. Wszyscy uczestnicy zachowali inteligencję (IQ 70 lub wyższe). Dzieci oceniano za pomocą standaryzowanego testu ADOS-2, kwestionariuszy dla rodziców SRS-2, Conners-3 i Conners-4 oraz oceny behawioralnej PANESS z i bez CAMI. CAMI (Computerized Assessment of Motor Imitation) to metoda eksperymentalna polegająca na poproszeniu dzieci o naśladowanie ruchów przypominających taniec całym ciałem, podążając za awatarem na ekranie podczas dwuminutowych sesji. W tym czasie są one filmowane w dwóch projekcjach za pomocą kamer wideo, a średnia dokładność ich imitacji jest obliczana w skali od 0 do 1.
Stwierdzono, że dzieci neurotypowe i dzieci z ADHD miały porównywalną dokładność imitacji w skali CAMI, podczas gdy była ona istotnie zmniejszona u dzieci z ASD, niezależnie od obecności współistniejącego ADHD (p < 0,0001; R2 = 0,28). Analiza krzywej ROC i maszyny wektorów nośnych wykazała, że metoda ta istotnie pomaga odróżnić dzieci z ASD zarówno od dzieci neurotypowych (80% wskaźnik prawdziwie pozytywnych wyników), jak i dzieci z ADHD (70% wskaźnik prawdziwie pozytywnych wyników). Wśród uczestników z ASD niskie wyniki w skali CAMI były powiązane z wyraźniejszymi cechami autystycznymi, w szczególności poziomem afektu społecznego oraz ograniczonymi i powtarzalnymi wzorcami zachowań w skali ADOS-2, ale nie z cechami ADHD lub umiejętnościami motorycznymi. Autorzy podsumowują zatem, że komputerowa ocena imitacji ruchowej może służyć jako stosunkowo prosta i obiektywna dodatkowa metoda diagnostyki różnicowej ASD, w tym przy różnicowaniu go z ADHD. Wcześniejsze metody diagnostyczne ASD obejmowały śledzenie ruchu gałek ocznych za pomocą aplikacji na smartfony, badanie krwi na obecność adipokiny FABP4 oraz przetwarzanie funkcjonalnych map połączeń mózgowych za pomocą algorytmów uczenia maszynowego. Bardziej szczegółowe informacje na temat ASD można znaleźć w artykule „Dzieci deszczu”.
