Paleoantropolodzy odkryli w Swartkrans dobrze zachowaną kość udową, piszczelową i fragment miednicy należącej do młodego dorosłego osobnika, potężnego australopiteka, który żył między 2,3 a 1,7 miliona lat temu. Te cenne fragmenty pozaczaszkowe ujawniły, że ten południowoafrykański paranthropus z „kolebki ludzkości” poruszał się głównie dwunożnie i był niezwykle niewielki – najwyraźniej mierzył niewiele ponad metr wysokości i ważył 27 kilogramów. Co więcej, jak donosi artykuł opublikowany w „Journal of Human Evolution”, wydaje się, że na tego osobnika polował drapieżnik – prawdopodobnie pradawny lampart.
W Republice Południowej Afryki, niedaleko Johannesburga, znajduje się tzw. Kolebka Ludzkości, grupa obiektów wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, znana przede wszystkim z licznych szczątków kopalnych różnych człowiekowatych: australopiteków, parantropów i wymarłych przedstawicieli rodzaju Homo.
Jednym z najsłynniejszych stanowisk archeologicznych w tym rejonie jest Jaskinia Swartkransa, której eksploracja rozpoczęła się w połowie XX wieku. W ciągu ostatnich dekad naukowcy odkryli w tym miejscu liczne zęby, fragmenty czaszek, a nawet niemal kompletne czaszki i szczęki starożytnych hominidów: afrykańskiego australopiteka (A. africanus), wczesnego Homo i potężnego Paranthropusa (P. robustus). Kości pozaczaszkowe nie są jednak tam tak powszechne, jak chcieliby naukowcy. Co więcej, szkielet pozaczaszkowy Paranthropusa (w tym gatunków wschodnioafrykańskich) pozostaje słabo zbadany ze względu na bardzo niewielką liczbę znanych skamieniałości, które można by wiarygodnie powiązać z tymi hominidami.
Prace jednak trwają i tym razem Travis Rayne Pickering z Uniwersytetu Wisconsin-Madison, wraz z kolegami z Niemiec, Stanów Zjednoczonych i Republiki Południowej Afryki, opisał wyniki dalszych badań materiałów z Swartkrans. Kilka lat temu naukowcy z tego miejsca wydobyli fragmenty brekcji o różnej wielkości z warstwy utworzonej między 2,3 a 1,7 miliona lat temu, a następnie starannie posortowali skałę w laboratorium, uzyskując wyniki.
В породе исследователи нашли окаменевшие кости, которые, по всей видимости, принадлежали одной древней особи, получившей обозначение SWT-1/HR-2b. По мнению палеоантропологов, вероятно, это остатки молодой взрослой особи массивного парантропа (P. robustus). В руки ученых попали почти полные бедренная и большеберцовая кость, а также часть левой тазовой кости, причем последние две лежали почти в сочлененном виде.
Изучив эти находки, ученые сделали несколько интересных наблюдений. Во-первых, строение костей предполагает, что массивные парантропы были приспособлены к хождению на двух ногах по твердой поверхности, хотя это и не исключает, что в случае необходимости они могли лазать по деревьям. Во-вторых, палеоантропологи оценили вероятный рост и вес этого гоминина, которые составили примерно 103 сантиметра и 27,4 килограмма соответственно — приблизительно столько же, что и у известных ископаемых карликовых людей (H. floresiensis) с острова Флорес. Для сравнения: предполагаемый рост ардипитека Арди (Ardipithecus ramidus) и австралопитека Люси (A. afarensis), по данным ученых, составлял около 118 и 110 сантиметров, а масса тела — приблизительно 32,1 и 26 килограмм соответственно. Причем в случае с массивным парантропом из Сварткранса, пока остается непонятно, принадлежали ли эти остатки самцу или самке.
Помимо этого, исследователи обратили внимание на повреждения на изученных костях парантропа, которые говорят о том, что, вполне вероятно, он стал добычей хищника среднего или крупного размера. По мнению ученых, вполне возможно, что небольшой гоминин пострадал от древнего леопарда, под размерный класс добычи которого он попадал. Примечательно, что в том же слое брекчии, где нашли остатки этого парантропа, ученые также обнаружили целый череп леопарда (Panthera pardus).
Много лет назад в Сварткрансе нашли фрагмент черепа древнего гоминина, которого около 1,9–1,8 миллиона лет назад, по-видимому, убил леопард. Недавно ученые повторно исследовали эту окаменелость и пришли к выводу, что, вероятно, она принадлежала человеку прямоходящему (H. erectus), а не массивному парантропу, как это считалось долгое время.
