Paleoantropolodzy odkryli w Swartkrans dobrze zachowaną kość udową, piszczelową i fragment miednicy należącej do młodego dorosłego osobnika, potężnego australopiteka, który żył między 2,3 a 1,7 miliona lat temu. Te cenne fragmenty pozaczaszkowe ujawniły, że ten południowoafrykański paranthropus z „kolebki ludzkości” poruszał się głównie dwunożnie i był niezwykle niewielki – najwyraźniej mierzył niewiele ponad metr wysokości i ważył 27 kilogramów. Co więcej, jak donosi artykuł opublikowany w „Journal of Human Evolution”, wydaje się, że na tego osobnika polował drapieżnik – prawdopodobnie pradawny lampart.
W Republice Południowej Afryki, niedaleko Johannesburga, znajduje się tzw. Kolebka Ludzkości, grupa obiektów wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, znana przede wszystkim z licznych szczątków kopalnych różnych człowiekowatych: australopiteków, parantropów i wymarłych przedstawicieli rodzaju Homo.
Jednym z najsłynniejszych stanowisk archeologicznych w tym rejonie jest Jaskinia Swartkransa, której eksploracja rozpoczęła się w połowie XX wieku. W ciągu ostatnich dekad naukowcy odkryli w tym miejscu liczne zęby, fragmenty czaszek, a nawet niemal kompletne czaszki i szczęki starożytnych hominidów: afrykańskiego australopiteka (A. africanus), wczesnego Homo i potężnego Paranthropusa (P. robustus). Kości pozaczaszkowe nie są jednak tam tak powszechne, jak chcieliby naukowcy. Co więcej, szkielet pozaczaszkowy Paranthropusa (w tym gatunków wschodnioafrykańskich) pozostaje słabo zbadany ze względu na bardzo niewielką liczbę znanych skamieniałości, które można by wiarygodnie powiązać z tymi hominidami.
Prace jednak trwają i tym razem Travis Rayne Pickering z Uniwersytetu Wisconsin-Madison, wraz z kolegami z Niemiec, Stanów Zjednoczonych i Republiki Południowej Afryki, opisał wyniki dalszych badań materiałów z Swartkrans. Kilka lat temu naukowcy z tego miejsca wydobyli fragmenty brekcji o różnej wielkości z warstwy utworzonej między 2,3 a 1,7 miliona lat temu, a następnie starannie posortowali skałę w laboratorium, uzyskując wyniki.
W skale badacze znaleźli skamieniałe kości, które prawdopodobnie należały do jednego starożytnego osobnika, oznaczonego jako SWT-1/HR-2b. Według paleoantropologów, są to prawdopodobnie szczątki młodego dorosłego osobnika potężnego gatunku Paranthropus (P. robustus). Naukowcy pozyskali niemal kompletną kość udową i piszczelową, a także fragment lewej kości miednicy, z których dwie ostatnie były niemal w pełni zrośnięte stawowo.
Po zbadaniu tych znalezisk naukowcy poczynili kilka interesujących obserwacji. Po pierwsze, struktura kości sugeruje, że masywne osobniki Paranthropus były przystosowane do dwunożnego chodzenia po twardych powierzchniach, choć nie wyklucza to możliwości, że w razie potrzeby mogły wspinać się na drzewa. Po drugie, paleoantropolodzy oszacowali prawdopodobny wzrost i wagę tego hominina na odpowiednio około 103 centymetry i 27,4 kilograma – mniej więcej tyle samo, co znane kopalne karłowate ludzkie (H. floresiensis) z wyspy Flores. Dla porównania, szacunkowy wzrost Ardipithecus ramidus i Australopithecus afarensis, według naukowców, wynosił około 118 i 110 centymetrów, przy masie ciała odpowiednio około 32,1 i 26 kilogramów. Co więcej, w przypadku masywnego Paranthropus ze Swartkrans, pozostaje niejasne, czy szczątki te należały do mężczyzny czy kobiety.
Co więcej, naukowcy zauważyli uszkodzenia na badanych kościach Paranthropusa, co sugeruje, że prawdopodobnie padł on ofiarą drapieżnika średniej lub dużej wielkości. Według naukowców jest całkiem możliwe, że ten mały hominid został zaatakowany przez starożytnego lamparta, do którego klasy wielkości ofiar należał. Co ciekawe, w tej samej warstwie brekcji, w której znaleziono szczątki tego Paranthropusa, naukowcy odkryli również kompletną czaszkę lamparta (Panthera pardus).
Wiele lat temu w Swartkrans odkryto fragment czaszki należącej do starożytnego hominina. Został on prawdopodobnie zabity przez lamparta około 1,9–1,8 miliona lat temu. Naukowcy niedawno ponownie zbadali tę skamieniałość i doszli do wniosku, że prawdopodobnie należała ona do Homo erectus (H. erectus), a nie do masywnego Paranthropusa, jak od dawna sądzono.
