Międzynarodowy zespół naukowy poinformował o sukcesie III fazy badania klinicznego depemokimabu w leczeniu przewlekłego zapalenia zatok przynosowych z polipami nosa. To przeciwciało monoklonalne przeciwko interleukinie-5 jest podawane co pół roku. Raport z badania został opublikowany w czasopiśmie The Lancet, gdzie również poświęcono mu artykuł redakcyjny.
Długotrwały stan zapalny związany z przewlekłym zapaleniem zatok przynosowych z polipami nosa (CRNSP) prowadzi do uszkodzenia i nieprawidłowej regeneracji błon śluzowych nosa i zatok. Powoduje to uporczywe lub nawracające objawy, takie jak przekrwienie błony śluzowej nosa, katar, ból lub uczucie ucisku w twarzy oraz utrata węchu, a także wzrost polipów. Schorzenie to zazwyczaj leczy się miejscowymi glikokortykosteroidami, czasami w połączeniu z chirurgicznym usunięciem polipów. Jednak długotrwałe stosowanie takich leków wiąże się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych i nie zawsze jest skuteczne, a polipy często odrastają po usunięciu.
Najczęstszą przyczyną CRSNP (do 85% przypadków) jest stan zapalny typu 2. Jego mediatorami są niektóre cytokiny, takie jak interleukiny 4, 5 i 13. Mając to na uwadze, opracowano i wprowadzono leki biologiczne (przeciwciała monoklonalne) ukierunkowane na mechanizmy zapalne jako terapię adiuwantową w ciężkich postaciach choroby. Leki te obejmują dupilumab (wiąże podjednostkę alfa receptora interleukiny 4 i został niedawno zatwierdzony do stosowania w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc), mepolizumab (wiąże interleukinę 5) i omalizumab (wiąże immunoglobulinę E). Wszystkie leki podaje się co 2–4 tygodnie. Depemokimab (GSK3511294) stał się pierwszym ultradługo działającym lekiem przeciwko interleukinie 5, którego farmakokinetyka zapewnia efekt utrzymujący się sześć miesięcy po wstrzyknięciu. Wcześniej wykazano jego skuteczność w ciężkiej astmie oskrzelowej w badaniach klinicznych.
Philippe Gevaert z Uniwersytetu w Gandawie i współpracownicy, sponsorowani przez GlaxoSmithKline, przeprowadzili podwójnie ślepe, randomizowane, kontrolowane placebo badania III fazy ANCHOR-1 i ANCHOR-2 w 190 ośrodkach klinicznych w 16 krajach. W badaniu wzięło udział łącznie 528 dorosłych pacjentów z dekompensacją CRSNS, obustronnymi polipami z wynikiem endoskopowym co najmniej pięciu na osiem, ciężkimi objawami klinicznymi oraz historią ogólnoustrojowej terapii glikokortykosteroidami, operacji lub obu tych metod jednocześnie.
Dwustu siedemdziesięciu dwóm uczestnikom podano losowo 100 miligramów depemokimabu podskórnie dwa razy w odstępie 26 tygodni, a pozostałym 256 osobom podano placebo. Obserwacja trwała 52 tygodnie od pierwszego wstrzyknięcia. Wszyscy uczestnicy otrzymywali również standardową terapię glikokortykosteroidami donosowo oraz, w razie potrzeby, krótkotrwałe kuracje glikokortykosteroidami ogólnoustrojowymi, a także płukanie nosa roztworem soli fizjologicznej. Na początku i na końcu badania przeprowadzono ocenę subiektywną, oceniono nasilenie objawów, wykonano endoskopię i tomografię komputerową oraz pobrano próbki krwi w celu analizy farmakodynamiki i immunogenności leku.
Do 52. tygodnia obserwacji, podawanie depemokimabu w obu badaniach skutkowało istotną poprawą średnich wyników oceny polipów endoskopowych i niedrożności nosa. Częstość występowania zdarzeń niepożądanych nie różniła się statystycznie istotnie między grupą interwencyjną a grupą kontrolną.
Autorzy podsumowują, że dodanie zastrzyków depemokimabu podawanych dwa razy w roku do standardowej terapii poprawia istotne klinicznie wyniki CRS w porównaniu z placebo, a ponadto jest dobrze tolerowane, co uzasadnia jego stosowanie w celu określenia tego wskaźnika.
Wcześniej przeprowadzono badania kliniczne benralizumabu, monoklonalnego przeciwciała skierowanego przeciwko podjednostce alfa receptora interleukiny-5, które wykazały jego skuteczność w łagodzeniu zaostrzeń astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc z towarzyszącą eozynofilią w porównaniu z glikokortykosteroidem prednizolonem.
