Paleoantropolodzy opisali kolejne skamieniałości ze stanowiska Hualongdong we wschodnich Chinach. Około dziesięciu lat temu naukowcy odkryli między innymi ponad dwadzieścia zębów archaicznych ludzi, którzy żyli około 300 000 lat temu. Analiza tych znalezisk wykazała, że nie można ich ostatecznie przypisać do żadnego ustalonego gatunku ani podgatunku człowieka starożytnego, co często ma miejsce w przypadku starożytnych szczątków z Azji Wschodniej, z których nie wyizolowano ani DNA, ani fragmentów białek dających istotne informacje. Wyniki badania opublikowano w czasopiśmie „Journal of Human Evolution”.
Azja Wschodnia, a zwłaszcza terytorium współczesnych Chin, obfituje w szczątki archaicznych ludzi, w tym zadziwiająco dobrze zachowane starożytne czaszki. Jednak ich miejsce na drzewie ewolucyjnym rodzaju Homo nie zawsze jest jasno określone, dlatego często grupuje się ich w dość abstrakcyjne kategorie, takie jak „ludzie środkowoplejstoceńscy z Azji Wschodniej”.
Jedno z miejsc, w których archeolodzy odkryli cenne skamieniałości ze środkowego plejstocenu, znajduje się w prowincji Anhui we wschodnich Chinach. Podczas wykopalisk w jaskini Hualongdong w latach 2006 i 2014–2017 badacze znaleźli liczne szczątki dzikich zwierząt, niewielką kolekcję kamiennych artefaktów, a przede wszystkim szczątki ludzkie należące do osób żyjących między 330 000 a 280 000 lat temu. Wśród nich znalazło się siedem izolowanych zębów, trzy fragmenty kości udowej, fragmenty kilku czaszek oraz niemal kompletna czaszka i żuchwa (HLD-6), należące do nastolatka w wieku około 12–13 lat.
Status gatunkowy archaicznych ludzi ze stanowiska Hualongdong pozostaje niepewny. Badania nad tymi znaleziskami trwają jednak nadal, a tym razem zespół naukowców z Chin i Hiszpanii, pod kierownictwem Wu Liu z Instytutu Paleontologii Kręgowców i Paleoantropologii Chińskiej Akademii Nauk, skupił się na zębach wykopanych w tej jaskini. W sumie naukowcy przebadali 21 zębów z tego stanowiska, z czego 14 należało do osobnika HLD-6. Zachował się kolejny przedtrzonowiec wraz z fragmentem szczęki, a sześć zębów stanowiły pojedyncze znaleziska.
Прошлые исследования черепа и нижней челюсти показали, что морфология людей из Хуалундуня демонстрирует как примитивные, так и прогрессивные признаки. Наблюдаемая мозаика не позволила однозначно отнести гоминин из Хуалундуня к какому-то устоявшемуся в науке виду или подвиду (например, неандертальцу, денисовцу, человеку прямоходящему или сапиенсу), что в целом неудивительно для Китая. Хотя в одной из недавних работ ученые построили новое филогенетическое древо рода Homo, на котором останки HLD-6 попали в одну кладу с денисовцами и рядом находок из Восточной Азии, включая «человека-дракона» и индивида Penghu-1, нижнюю челюсть которого подняли со дна Тайваньского пролива. Останки последних специалисты по палеогенетике и палеопротеомике недавно также признали денисовскими (раз, два, три).
Не внесли большой ясности и детальные исследования зубов из Хуалундуня. Ученые описали каждую находку, проанализировали морфологию и внутреннюю структуру окаменелостей, а затем сравнили их зубами плейстоценовых людей из разных регионов. По данным палеоантропологов, по своей форме зубы из Хуалундуня напоминают аналогичные останки гоминин позднего плейстоцена, несмотря на то, что они заметно старше. В то же время они демонстрируют некоторые примитивные признаки, например в строении корней премоляров и моляров.
В целом исследователи отметили, что в строении останков из Хуалундуня нет признаков, характерных для неандертальцев. Зубы также отличаются от находок, приписываемых классическим людям прямоходящим (H. erectus) и денисовцам. Вполне возможно, что гоминины из Хуалундуня принадлежали к палеодеме, существовавшей в Восточной Азии, которая пока не получила должного описания, однако этому предположению не хватает, в частности, молекулярных подтверждений. В то же время ученые высказали гипотезу, что люди из Хуалундуня принадлежали к эволюционной линии, близкой к кладе H. sapiens. Однако это предположение пока кажется недостаточно убедительным.
Ранее на N + 1 рассказывали о находках из тибетской пещеры Байшия (Сяхе), в которой сначала обнаружили фрагмент нижней челюсти денисовца, а затем раскопали кусок ребра представителя этой же архаичной популяции.
