Johanna Kuusisto i współpracownicy z Uniwersytetu Wschodniej Finlandii przeprowadzili badanie populacyjne i odkryli, że biomarkery insulinooporności mogą służyć jako niezależny predyktor rozwoju najczęstszej wady zastawki serca – stenozy aortalnej. Analiza objęła 10 144 mężczyzn, którzy uczestniczyli w badaniu METSIM i nie mieli wady zastawki aortalnej na początku badania. Wszyscy mężczyźni zostali poddani kompleksowym badaniom w celu określenia biomarkerów antropometrycznych, metabolicznych i zapalnych. Ich związek z późniejszym rozwojem stenozy aortalnej oceniono za pomocą analizy głównych składowych i analizy regresji Coxa. Wyniki opublikowano w czasopiśmie „Annals of Medicine”.
W trakcie okresu obserwacji, którego mediana czasu trwania wyniosła 10,8 lat, zwężenie aorty rozwinęło się u 116 (1,1 procent) uczestników w medianie wieku 62 lat. Najsilniejsze powiązania z ryzykiem wykazano dla stężeń insuliny i proinsuliny w osoczu na czczo, po 30 minutach i 120 minutach od podania glukozy: współczynniki ryzyka (HR) wahały się od 1,38 (95% przedział ufności 1,12–1,69; p = 2,1 × 10-3) do 1,44 (95% przedział ufności 1,23–1,68; p = 4,0 × 10-6), a także dla wskaźnika wrażliwości na insulinę Matsudy (HR 0,68; 95% przedział ufności 0,56–0,82; p = 6,9 × 10-5) i stężenia peptydu C w surowicy (HR 1,47; 95% przedział ufności 1,22–1,77; p = 5,0 × 10-5). Związek ten pozostał istotny po różnych korektach i wykluczeniu pacjentów z cukrzycą. Ryzyko korelowało również z wiekiem, ciśnieniem skurczowym, wskaźnikiem masy ciała, stosunkiem obwodu talii do obwodu bioder, wzrostem, masą tkanki tłuszczowej, masą beztłuszczową i poziomem białka C-reaktywnego badanego metodą wysokoczułą.
