Amerykańscy chirurdzy przeprowadzili pierwszy na świecie przeszczep pęcherza moczowego od zmarłego dawcy. Przeszedł również przeszczep nerki, poinformowało biuro prasowe Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles.
W przypadku raka, ciężkich infekcji i innych schorzeń pęcherza moczowego w stadium terminalnym konieczne jest jego usunięcie. Aby zapewnić przepływ moczu z moczowodów do worka pęcherzowego, pacjenci zazwyczaj mają sztuczny zbiornik utworzony z fragmentu jelita. Ponieważ tkanka ta jest słabo przystosowana do pełnienia takich funkcji, u nawet 80% pacjentów występują powikłania, takie jak nawracające infekcje, dysfunkcja nerek i problemy trawienne.
Aby pomóc takim pacjentom, urolodzy Inderbir Gill i Nima Nassiri rozpoczęli ponad cztery lata temu prace nad przeszczepem pęcherza moczowego od dawcy na Uniwersytecie Południowej Kalifornii. Procedura ta jest technicznie trudna ze względu na złożone ukrwienie narządów miednicy. Lekarze opracowali tę technikę najpierw na świniach, następnie na zwłokach ludzkich i dawcach ze śmiercią mózgu, kontynuując badania po przeniesieniu się na Uniwersytet Kalifornijski w Los Angeles. Podczas swoich eksperymentów postanowili połączyć prawą i lewą tętnicę oraz żyłę pęcherza moczowego dawcy, aby zmniejszyć liczbę naczyń, które trzeba zszyć podczas operacji.
Pierwszym biorcą narządu był 41-letni Oscar Larrainzar, któremu usunięto pęcherz moczowy z powodu rzadkiego guza – gruczolakoraka cewki moczowej – pozostawiając jedynie fragment pęcherza o objętości około 30 mililitrów. Wkrótce potem usunięto mu również obie nerki z powodu raka i schyłkowej niewydolności nerek. Rekonstrukcja pęcherza moczowego z wykorzystaniem fragmentu jelita była niemożliwa z powodu licznych blizn pooperacyjnych w jamie brzusznej. Pacjent był dializowany od siedmiu lat, ale ich skuteczność zaczęła gwałtownie spadać, a w wyniku dializ wystąpił silny obrzęk.
Когда 4 мая нашелся подходящий донор, Гилл и Нассири приняли участие в извлечении почки и мочевого пузыря для пересадки. Их в тот же день пересадили Ларраинзару по разработанной экспериментальной технологии. Операция продлилась примерно восемь часов. Почка стала сразу вырабатывать большой объем мочи, которая беспрепятственно поступала в мочевой пузырь, и состояние пациента стало улучшаться. После операции диализ ему не понадобился, уровень креатинина в крови стал быстро снижаться. В течение послеоперационной реабилитации масса его тела снизилась на девять килограмм за счет выведения избыточной жидкости. Через девять дней после операции мужчину выписали домой.
Поскольку у пересаженного мочевого пузыря отсутствовала иннервация, врачи не рассчитывали, что пациент сможет ощущать его наполнение, и рассматривали использование катетеров, манипуляций с брюшной стенкой и электростимуляцию органа для обеспечения оттока мочи. Однако, когда на приеме через два дня после выписки Нассири извлек катетер и предложил Ларраинзару выпить воды, тот сообщил, что хочет и, по ощущениям, может помочиться. К удивлению урологов, он начал делать это самостоятельно. Тем не менее пока неясно, как будут обстоять дела с мочеиспусканием в долгосрочной перспективе, и какой объем иммуносупрессии понадобится пациенту.
Экспериментальную операцию провели в рамках инициированных Гиллом и Нассири пилотных клинических испытаний, в которых планируется участие пяти человек. Поскольку пока сложно взвесить потенциальную пользу донорского мочевого пузыря и риск, связанный с иммуносупрессивной терапией, пока вмешательство рассматривают в первую очередь как средство помощи пациентам, и без этого нуждающимся в иммуносупрессии из-за пересадки другого органа.
Необходимые многим урологическим пациентам стенты и катетеры мочевыводящих путей приходится часто менять из-за отложения на их стенках корки солей и формирования бактериальных биопленок. Швейцарские и американские исследователи разработали технологию самоочистки таких устройств с помощью напоминающих мерцательный эпителий биомиметических ресничек, которые активируются ультразвуком.
