Paleogenetycy przeanalizowali DNA mężczyzny, który żył w okresie Republiki Rzymskiej i doszli do wniosku, że napływ ludności pochodzenia bliskowschodniego do tego kraju prawdopodobnie nastąpił około 200 lat wcześniej, niż wcześniej sądzono. Do niedawna naukowcy uważali, że pula genowa populacji Półwyspu Apenińskiego uległa znaczącej zmianie w okresie cesarstwa. Preprint jest dostępny na stronie bioRxiv.org.
W pierwszym tysiącleciu p.n.e. na terenie dzisiejszej Italii istniało wiele kultur i ludów, które stopniowo znalazły się pod panowaniem Rzymu. Najnowsze badania wykazały, że pomimo różnorodności kulturowej, większość podbitych ludów Półwyspu Apenińskiego nie różniła się znacząco od Rzymian pod względem genetycznym. Jednak potęga Rzymu stopniowo rozszerzała się daleko poza ten region, co skutkowało między innymi napływem genów od osób o znacząco odmiennym pochodzeniu od Rzymian. Na przykład, wcześniejsze badania wykazały, że w okresie cesarstwa (27 p.n.e. – 476 n.e.) na terenie dzisiejszej Italii żyła znaczna liczba ludności pochodzenia wschodniośródziemnomorskiego.
W rzeczywistości jednak możliwe jest, że znaczący przepływ genów ze Wschodu miał miejsce wcześniej, w czasach Republiki Rzymskiej (509–27 p.n.e.), o czym pośrednio świadczą dane historyczne dotyczące podbojów rzymskich do tego czasu, a także niektóre opublikowane już genomy.
Francesco Ravasini z Uniwersytetu Rzymskiego La Sapienza, wraz z kolegami z Wielkiej Brytanii, Włoch i Estonii, przedstawił nowe dowody potwierdzające hipotezę, że znaczny napływ genów z Bliskiego Wschodu rozpoczął się kilka pokoleń przed powstaniem Cesarstwa Rzymskiego. W tym celu naukowcy przeanalizowali DNA mężczyzny, którego szczątki odkryto podczas wykopalisk w Villa Falgari, położonej około 70 kilometrów od Rzymu.
Szczątki należały do mężczyzny, który według datowania radiowęglowego żył między 341 a 53 r. p.n.e. (prawdopodobnie u schyłku republiki rzymskiej). Podobnie jak wielu innych mieszkańców Półwyspu Apenińskiego, ale z późniejszej epoki imperialnej, jego genom zawierał znaczną domieszkę populacji bliskowschodnich, wyrażoną w komponencie przodków powiązanym z mieszkańcami neolitycznego Iranu. Na wschodnie pochodzenie mężczyzny wskazywała również sekwencja jego chromosomu Y, należącego do haplogrupy R1-M269/Z2105 i najbardziej zbliżonego do wcześniej opublikowanych chromosomów Y osób z późnej epoki brązu i żelaza z terytorium Armenii. Według obliczeń naukowców, przodkowie tego mężczyzny otrzymali napływ genów ze Wschodu około trzy do pięciu pokoleń przed jego narodzinami.
Naukowcy doszli do wniosku, że wcześniej zidentyfikowane zmiany w puli genowej populacji środkowej Italii w okresie Cesarstwa Rzymskiego prawdopodobnie rozpoczęły się około 200 lat przed powstaniem Cesarstwa Rzymskiego, czyli w okresie Republiki Rzymskiej. Prawdopodobnie jest to związane z aneksją ziem w południowej Italii (gdzie oprócz Greków mieszkali na przykład Fenicjanie), zwycięstwem nad Kartaginą oraz ustanowieniem kontroli nad Macedonią, Grecją i Azją Mniejszą.
Wcześniej Ravasini i jego współpracownicy opublikowali kolejne badanie, analizujące historię genetyczną Picenów, ludu zamieszkującego wybrzeże Morza Tyrreńskiego w pierwszym tysiącleciu p.n.e. Naukowcy odkryli, że różnili się oni od współczesnych im Etrusków większym udziałem elementów dziedzicznych związanych z kulturą Jamna.
