Paleogenetycy przeanalizowali DNA wyekstrahowane ze starożytnych szczątków znalezionych na stanowisku paleolitycznym Riparo Tagliente we włoskim paleolicie. Naukowcy doszli do wniosku, że żuchwa i kości pozaczaszkowe najprawdopodobniej należały do jednego dorosłego mężczyzny, a nie do dwóch, jak wcześniej zakładano. Według artykułu opublikowanego w czasopiśmie Communications Biology, szczątki mają ponad 16 000 lat.
W północnowłoskiej prowincji Werona znajduje się nawis krasowy Riparo Tagliente, stanowisko archeologiczne z okresu środkowego i górnego paleolitu, odkryte w 1958 roku. Oprócz licznych artefaktów, podczas wykopalisk w latach 60. i 70. XX wieku badacze odkryli szczątki neandertalczyków i anatomicznie współczesnych ludzi. W 1963 roku archeolodzy odkryli w mieszanych osadach tego stanowiska żuchwę człowieka z Cro-Magnon, a dziesięć lat później pochówek mężczyzny bez czaszki.
Paleoantropolodzy ustalili, że zarówno szczęka, jak i szkielet pozaczaszkowy należały do dorosłych mężczyzn, którzy zmarli w wieku około 22–30 lat. Mimo to naukowcy podejrzewali, że szczątki prawdopodobnie należały do dwóch różnych osób żyjących w okresie epigraweckim. Potwierdziły to w szczególności wyniki datowania radiowęglowego. Naukowcy oszacowali wiek żebra na 15 570–16 130 lat, a zęba na 16 500–16 980 lat, co daje średnią różnicę wieku wynoszącą 890 lat. Ponadto analiza stabilnych izotopów węgla i azotu również sugerowała, że szczątki należały do dwóch osób.
Naukowcy z Niemiec i Włoch, pod kierownictwem Cosimo Posta z Uniwersytetu w Tybindze, powrócili do badań nad tymi szczątkami. Kilka lat temu naukowcy wyekstrahowali DNA z żuchwy i zębów znalezionych w tym miejscu. Analiza wykazała, że szczątki należały do mężczyzny należącego do tzw. gromady Villabruna – ludu, który rozprzestrzenił się po Półwyspie Apenińskim po zakończeniu ostatniego zlodowacenia. Nosił on mitochondrialną haplogrupę U2′3′4′7′8′9 i chromosomową haplogrupę Y I2, które były powszechne wśród europejskich łowców-zbieraczy pod koniec górnego paleolitu.
Post i jego współpracownicy doprecyzowali wiek szczątków z Riparo Tagliente. Według zaktualizowanych danych, kość udowa ma 16 210–16 360 lat, a żuchwa 16 130–16 460 lat. Naukowcy wyizolowali również DNA z kości udowej, aby potwierdzić, czy szczątki z tego stanowiska należały do jednej, czy do dwóch osób. Analiza genetyczna wykazała, że szkielet pozaczaszkowy należał do osoby o tej samej haplogrupie mitochondrialnej i chromosomu Y.
Dalsze badania wykazały, że szczątki z Riparo Tagliente najprawdopodobniej należały do jednego osobnika lub, co mniej prawdopodobne, do bliźniąt jednojajowych. Różnica w datowaniu radiowęglowym między znaleziskami wynika prawdopodobnie z zanieczyszczenia (być może związanego z zachowaniem kości po wykopaliskach). Co więcej, naukowcy zauważyli również, że analiza nowego genomu wskazuje na niewielką efektywną liczebność populacji łowców-zbieraczy z epoki epigraweckiej, co jest zgodne z wynikami wcześniejszych badań.
Niedawno paleogenetycy przeanalizowali genom dziecka z Cro-Magnon, które żyło około 17 000 lat temu na terenie dzisiejszych Włoch. Naukowcy ustalili, że posiadało ono te same haplogrupy mitochondrialne i chromosomu Y, co mężczyzna z Riparo Tagliente.
