Badanie kliniczne przeprowadzone przez duńskich naukowców wykazało, że u pacjentów z ciężką chorobą zwyrodnieniową stawu biodrowego całkowita wymiana stawu biodrowego – proteza stawu biodrowego – była skuteczniejsza w redukcji bólu i dysfunkcji stawu niż trening siłowy. Program treningowy obejmował jazdę na rowerze, wyciskanie nogami i inne ćwiczenia. Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie „The New England Journal of Medicine”.
Choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych dotyka ponad 33 miliony ludzi na całym świecie, prowadząc do znacznej niepełnosprawności. Całkowita wymiana stawu biodrowego, polegająca na zastąpieniu go implantem, jest ostatecznym rozwiązaniem. Zabieg ten skutecznie łagodzi ból stawu biodrowego, zmniejsza upośledzenie funkcji i poprawia jakość życia.
Rocznie na całym świecie wykonuje się ponad milion całkowitych endoprotezoplastyk stawu biodrowego. Jednak pomimo częstotliwości zabiegów, nie ma randomizowanych badań porównujących skuteczność tej procedury z niechirurgicznymi metodami leczenia choroby zwyrodnieniowej stawów, takimi jak rehabilitacja fizyczna, w tym trening siłowy.
Zespół lekarzy pod kierownictwem Thomasa Frydendala z Uniwersytetu Południowej Danii przeprowadził randomizowane badanie porównujące skuteczność całkowitej endoprotezoplastyki stawu biodrowego (THR) i rehabilitacji fizycznej z treningiem siłowym. W badaniu wzięło udział 109 pacjentów powyżej 50. roku życia ze wskazaniami do endoprotezoplastyki stawu biodrowego. Pięćdziesięciu trzech pacjentów znajdowało się w grupie operacyjnej, a 56 w grupie treningu siłowego. Średni wiek pacjentów wynosił 67,6 roku, a średni czas trwania objawów ze strony stawu biodrowego 1,7 roku. Łącznie 12 pacjentów z grupy treningu siłowego poddano endoprotezoplastyce stawu biodrowego.
Program treningu siłowego był prowadzony przez fizjoterapeutów w formie indywidualnych, godzinnych sesji dwa razy w tygodniu przez 12 tygodni. Standardowy protokół obejmował 10-minutową rozgrzewkę na rowerze stacjonarnym, a następnie cztery ćwiczenia oporowe (wyciskanie nóg, prostowanie bioder, zginanie bioder i odwodzenie bioder), wykonywane naprzemiennie na obie nogi z użyciem maszyn siłowych lub wyciągów linowych w trzech seriach z 60-sekundową przerwą. Z czasem liczba powtórzeń malała wraz ze wzrostem obciążenia treningowego.
Średni wzrost bólu i funkcji stawu biodrowego w porównaniu z wartością wyjściową po sześciu miesiącach wyniósł 15,9 punktu w skali Oxford Hip Pain and Function Scale w grupie po całkowitej endoprotezoplastyce stawu biodrowego, w porównaniu z 4,5 punktu w grupie treningu siłowego (wyższe wyniki oznaczają lepszą funkcję stawu biodrowego i mniejszy ból, p < 0,001). Ogólnie rzecz biorąc, po sześciu miesiącach grupa po całkowitej endoprotezoplastyce stawu biodrowego wykazała istotnie większą poprawę funkcji i bólu niż grupa treningu siłowego we wszystkich przypadkach niepełnosprawności stawu biodrowego i choroby zwyrodnieniowej stawów. Autorzy uważają, że te wyniki mogą pomóc ortopedom w podejmowaniu świadomych decyzji dotyczących operacji endoprotezoplastyki stawu biodrowego u pacjentów ze znacznym pogorszeniem funkcji. Jednak większe badania kliniczne byłyby korzystne dla potwierdzenia tych zależności. Dowiedz się, które narządy i części ciała medycyna nauczyła się już przeszczepiać (lub bezboleśnie usuwać) w artykule „Czy istnieją jakieś niezastąpione rzeczy?”.
