Badanie kohortowe przeprowadzone przez izraelskich naukowców wykazało, że u nastolatków leczonych agonistami receptora peptydu glukagonopodobnego-1 (GLP-1) ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych było o 33% niższe w porównaniu z grupą kontrolną. Badanie przeprowadzono retrospektywnie z wykorzystaniem danych z amerykańskiego systemu opieki zdrowotnej, a jego wyniki opublikowano w czasopiśmie JAMA Pediatrics.
Ponad 150 milionów dzieci na całym świecie cierpi na otyłość. Chociaż modyfikacja stylu życia pozostaje podstawą leczenia otyłości, ma ona zazwyczaj niewielki wpływ na ciężką otyłość u nastolatków. Jednak agoniści receptora peptydu glukagonopodobnego-1 są uznawane za skuteczną interwencję w walce z otyłością u dzieci.
Niewiele jednak wiadomo na temat wpływu tych leków, w tym liraglutydu i semaglutydu, na wyniki neuropsychiatryczne. Wcześniejsze badania przeprowadzone z udziałem dorosłych przyniosły sprzeczne wyniki. Na przykład, niektóre badania wykazały zwiększone ryzyko samobójstwa w związku z tymi lekami, podczas gdy inne podważyły te ustalenia. Kwestia ta jest szczególnie istotna, ponieważ samobójstwo jest uważane za drugą najczęstszą przyczynę zgonów wśród młodzieży, a 18% uczniów szkół średnich doświadcza myśli samobójczych. Otyłość u dzieci wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zarówno depresji, jak i skłonności samobójczych.
Zespół naukowców pod kierownictwem Liyi Kerem z Centrum Medycznego Hadassah przeprowadził analizę porównawczą tendencji samobójczych u otyłych nastolatków przyjmujących agonisty GLP-1 lub zmieniających styl życia i dietę. Kohorta badawcza obejmowała 54 164 pacjentów: 4052 w grupie przyjmującej agonisty GLP-1 i 50 112 w grupie kontrolnej.
W ciągu 12 miesięcy obserwacji u pacjentów z grupy leczonej ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych było o 33% niższe w porównaniu z grupą kontrolną (1,4% vs. 2,3%, p = 0,02). Jednak objawy żołądkowo-jelitowe występowały częściej w grupie leczonej. Dodatkowa analiza potwierdziła, że zmniejszenie ryzyka wystąpienia myśli samobójczych było bezpośrednio związane z rozpoczęciem leczenia agonistami GLP-1, ponieważ roczna obserwacja przed leczeniem nie wykazała różnic między grupami.
W przyszłych badaniach naukowcy zamierzają zbadać inne skutki działania agonistów GLP-1 na zdrowie neuropsychiatryczne otyłych nastolatków. Interesuje ich również natura odkrytego związku: czy agoniści GLP-1 bezpośrednio wpływają na procesy neurofizjologiczne w mózgu, czy też efekt ten jest mediowany przez utratę masy ciała i poprawę samooceny u pacjentów.
O tym, jak Ozempik pomógł (lub nie pomógł) kobietom zajść w ciążę, możesz dowiedzieć się z naszego podcastu redakcyjnego.
