System wykorzystuje kamerę zamontowaną na okularach do przesyłania obrazu otaczającej przestrzeni do miniaturowego komputera. Wykorzystując algorytmy uczenia maszynowego, system rozpoznaje przeszkody i osoby. Następnie urządzenie co 250 milisekund wysyła sygnał audio, który dokładnie wskazuje użytkownikowi, gdzie ma się poruszać. Sygnał może być wysyłany do lewego lub prawego ucha.
Naukowcy opracowali również specjalne, elastyczne nakładki ze sztucznej skóry, które mocuje się do nadgarstków i palców. Mają one wbudowaną kamerę i wibrują, gdy użytkownik zbliża się do obiektu na odległość od 40 do 5 centymetrów. Bransoletki wibrują również, gdy użytkownik sięga po przedmiot i otrzymuje polecenie jego chwycenia.
Urządzenie zostało pomyślnie przetestowane. Dwudziestu uczestników z dysfunkcją wzroku przetestowało jego możliwości. Nowa technologia zwiększyła mobilność o 25% w porównaniu ze standardową laską. Wolontariusze pokonali 25-metrowy labirynt i byli w stanie pokonać trasę szybciej i bezpieczniej.
Kolejny eksperyment przeprowadzono w środowisku miejskim, w pomieszczeniach wypełnionych meblami. Wzięło w nim udział ośmiu ochotników, którzy również potwierdzili niezawodność nowego systemu w warunkach rzeczywistych.
Jedną z zalet tej technologii w porównaniu z tradycyjnymi laskami jest jej zasięg. Laska wykrywa przeszkody znajdujące się w odległości do 1 metra przed użytkownikiem. Użytkownik nie otrzymuje żadnych dodatkowych informacji o obiekcie poza jego obecnością. Kamera potrafi jednak z wyprzedzeniem rozpoznawać osoby, drzwi, ściany i meble. To znacznie ułatwia nawigację w dużych miastach i przestrzeniach publicznych.
Twórcy podkreślają, że to wciąż eksperymentalny prototyp, który wymaga znaczących udoskonaleń. Urządzenie jest obecnie nieporęczne, ale naukowcy planują zmniejszyć jego rozmiar i wagę, na przykład poprzez zintegrowanie kamery z soczewkami kontaktowymi. Dzięki temu będzie praktycznie niewidoczne i wygodne w codziennym użytkowaniu.
Eksperci podkreślają unikalność tego podejścia: urządzenie łączy w sobie sygnały dźwiękowe i dotykowe. Jednak do powszechnego wdrożenia konieczne są testy z udziałem dużej liczby osób w różnym wieku oraz ścisła współpraca z ośrodkami medycznymi i społecznościami osób z dysfunkcją wzroku.
