Naukowcy wykorzystali luminescencję indukowaną laserowo do analizy tatuaży na 1200-letnich mumiach kultury Chancay, która istniała na terenie dzisiejszego Peru. Metoda ta pozwoliła im dostrzec wiele drobnych szczegółów oryginalnych wizerunków i odkryć, że na ciałach Amerykanów wyryto złożone wzory geometryczne i zoomorficzne za pomocą bardzo cienkiego, spiczastego instrumentu, tworząc linie o grubości zaledwie 0,1–0,2 milimetra. Artykuł opisujący badanie został opublikowany w czasopiśmie „Proceedings of the National Academy of Sciences”.
Historia tatuażu sięga czasów starożytnych, ale nie jest jasne, kiedy dokładnie ludzie na całym świecie zaczęli go używać. Najwcześniejsze pisemne wzmianki o tatuażach w Grecji pochodzą co najmniej z V wieku p.n.e. (a dowody z Chin mogą być jeszcze starsze). Jednak dowody archeologiczne sugerują, że ludzie zaczęli nakładać na swoje ciała trwałe, pigmentowane wzory znacznie wcześniej. Jest całkiem możliwe, że praktyka ta narodziła się co najmniej już w górnym paleolicie, o czym świadczą na przykład potencjalne narzędzia do tatuowania.
Jednak najlepszym dowodem na to, że przedstawiciele różnych starożytnych kultur tatuowali się, są mumie, których skóra nosi ślady tatuaży. Dziś można śmiało stwierdzić, że ponad pięć tysięcy lat temu ludzie już tworzyli trwałe tatuaże na swoich ciałach, uszkadzając skórę i wprowadzając pigment do skóry właściwej. Najsłynniejszym przykładem jest lodowa mumia Ötziego, której ciało nosi 61 tatuaży (więcej o nim w artykule „Z otchłani w lodzie”). Co więcej, tatuaże o podobnym wieku odkryto kilka lat temu na dwóch mumiach z okresu predynastycznego w Egipcie; w przeciwieństwie do Ötziego, osoby te noszą wizerunki figuralne.
Thomas Kaye z Fundacji Rozwoju Nauki z Arizony, wraz z kolegami z Wielkiej Brytanii, Chin, Peru i Polski, skupił się na tatuażach zachowanych na znacznie młodszych mumiach kultury Chancay, która pojawiła się na środkowym wybrzeżu Peru około 800–900 r. n.e. i zaginęła około 1475–1533 r. W swoich badaniach przeanalizowali szczątki odkryte w 1981 roku podczas wykopalisk ratunkowych w pobliżu peruwiańskiego miasta Huacho.
Naukowcy po raz pierwszy zastosowali fluorescencję stymulowaną laserowo (laserowo indukowaną fluorescencję) do rekonstrukcji oryginalnych wzorów tatuaży na ciałach 1200-letnich mumii z Chancay, które z czasem wyblakły i rozmyły się. Według naukowców, metoda ta pozwala czasami na ujawnienie drobnych szczegółów oryginalnego tatuażu, ponieważ wykorzystuje różnice w fluorescencji do określenia, gdzie na skórze znajdują się kontury oryginalnego wzoru i gdzie pigment migrował z czasem.
W sumie przeanalizowali ponad sto próbek tatuaży, co w wielu przypadkach pomogło im lepiej zrozumieć szczegóły wzorów. Jednak najbardziej intrygującym spostrzeżeniem było to, że na niektórych zmumifikowanych ciałach naukowcy byli w stanie uchwycić bardzo drobne szczegóły. Szczegóły te składały się z linii o grubości 0,1–0,2 milimetra, czyli cieńszych niż te, które byłyby możliwe do uzyskania za pomocą współczesnej standardowej igły do tatuażu o grubości 12 (0,35 milimetra).
Tak delikatne linie występowały na niewielkiej liczbie ciał – całkiem możliwe, że tylko wybrana grupa ludzi mogła sobie pozwolić na tak misterne tatuaże. Starożytni artyści, posługując się niezwykle precyzyjnym wykonaniem, tworzyli skomplikowane geometryczne i zoomorficzne wzory, wymagające wysokiego poziomu profesjonalizmu. Naukowcy wysunęli hipotezę, że mieszkańcy środkowego Peru używali kolców kaktusów lub zaostrzonych kości zwierzęcych jako narzędzi do tworzenia takich wzorów. Według autorów nowego artykułu, wyjątkowo precyzyjne detale i wzory widoczne na niektórych tatuażach reprezentują najbardziej złożoną formę sztuki zidentyfikowaną w kulturze Chancay.
N+1 donosił już wcześniej o tym, jak pewien Nowozelandczyk używał różnych narzędzi i technik do tworzenia tatuaży Ötziego na swoim ciele. Dalsze badania tych wizerunków ujawniły, że tatuaże starożytnych Europejczyków były prawdopodobnie wykonywane techniką handpoke.
