Sztuczna siatkówka, stworzona przez naukowców z Uniwersytetu Yonsei i Instytutu Nauk Podstawowych, składa się z dwóch głównych elementów: matrycy fototranzystorów i trójwymiarowych elektrod z ciekłego metalu. Matryca fototranzystorów to układ maleńkich, światłoczułych elementów, które reagują na światło bliskiej podczerwieni i przetwarzają je na sygnały elektryczne.
Elektrody z ciekłego metalu przekazują sygnały do wyspecjalizowanych komórek zwojowych siatkówki, które są bardziej odporne na degenerację i dlatego mogą nadal przekazywać informacje wzrokowe do mózgu. Ciekły metal zapewnia delikatny kontakt z tkanką biologiczną, poprawiając transmisję sygnału i minimalizując uszkodzenia komórek. Urządzenie nie wymaga zewnętrznego źródła zasilania – działa poprzez bezpośrednią konwersję światła na impulsy elektryczne.
W eksperymentach na tkance siatkówki i żywych, niewidomych myszach, urządzenie wykazało biozgodność i brak szkodliwych skutków ubocznych. Rejestracja aktywności korowej i testy behawioralne potwierdziły, że zdolność postrzegania światła u niewidomych myszy została częściowo przywrócona.
Naukowcy podkreślają, że sztuczna siatkówka może stworzyć „nowy podczerwony kanał wzrokowy” u pacjentów z degeneracją fotoreceptorów bez osłabiania istniejącego naturalnego kanału wzrokowego, pisze Techxplore. Chociaż subiektywna percepcja bodźców podczerwonych jest nieznana i wymaga dalszych badań, nowa metoda oferuje potencjał nie tylko przywrócenia utraconego wzroku, ale także rozszerzenia możliwości sensorycznych osób zdrowych.
W zeszłym roku południowokoreańscy naukowcy zaprezentowali eksperymentalny lek przywracający wzrok, który wykazał imponujące rezultaty w modelach przedklinicznych. To pierwsza udana, długotrwała regeneracja siatkówki ssaków, otwierająca ekscytujące perspektywy dla przyszłych terapii u ludzi.
