Rola aktywności fizycznej w zapobieganiu ryzyku zgonu z powodu chorób układu krążenia, nowotworów i innych przyczyn znacznie słabnie przy stężeniu pyłu zawieszonego powyżej 25 mikrogramów na metr sześcienny. Jak donosi czasopismo BMC Medicine, przy wyższych stężeniach pyłu zawieszonego, wpływ aktywności fizycznej jest jeszcze bardziej zmniejszony, szczególnie w odniesieniu do ryzyka zgonu z powodu raka.
Aktywność fizyczna zmniejsza ryzyko rozwoju chorób układu krążenia i nowotworów oraz zgonu z ich powodu. Jednak ludzie często ćwiczą na świeżym powietrzu, co również naraża organizm na działanie drobnych pyłów zawieszonych (PM2,5) o średnicy 2,5 mikrometra lub mniejszej. Wiadomo, że długotrwała ekspozycja na PM2,5 wiąże się z rozwojem różnych schorzeń, od tocznia rumieniowatego układowego po raka piersi i demencję. W 2021 roku wysokie stężenie PM2,5 w powietrzu było przyczyną 4,48 miliona zgonów z powodu chorób układu krążenia na całym świecie.
Teoria, że korzystny wpływ aktywności fizycznej na ryzyko zgonu z wszystkich przyczyn, chorób układu krążenia i nowotworów może być równoważony przez ekspozycję na pył PM2,5, istnieje już od dawna. Jednak ogromna ilość danych uzyskanych z prospektywnych badań kohortowych nie pozwoliła na ostateczne potwierdzenie tej hipotezy.
Zespół naukowców pod kierownictwem Li-Jung Chena z Narodowego Uniwersytetu Sportu Tajwańskiego przeprowadził systematyczny przegląd i metaanalizę badań badających niezależny lub łączony związek między aktywnością fizyczną i zanieczyszczeniem powietrza pyłem PM2,5 a śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny u osób dorosłych. Analiza objęła siedem badań kohortowych z łączną liczbą 1 515 094 uczestników, średnim okresem obserwacji 12,3 roku i 115 196 zgonami.
Pierwotna analiza wykazała, że wyższy poziom aktywności fizycznej wiązał się ze zmniejszonym ryzykiem zgonu z powodu chorób sercowo-naczyniowych, nowotworów i innych przyczyn. Jednak efekt ten był osłabiony w regionach o wyższym poziomie PM2,5. Analizy podgrup wykazały, że umiarkowana aktywność fizyczna trwająca 150–300 minut tygodniowo wiązała się ze zmniejszonym ryzykiem zgonu o około 30 procent przy stężeniach PM2,5 mniejszych niż 25 mikrogramów na metr sześcienny. Efekt ten zmniejszył się o około 15 procent przy stężeniach PM2,5 większych niż 25 mikrogramów na metr sześcienny (p < 0,001). W porównaniu z najniższym poziomem PM2,5 (mniej niż 10 mikrogramów na metr sześcienny), rola aktywności fizycznej nie zmieniła się istotnie w całym zakresie stężeń PM2,5 od 10 do 25 mikrogramów na metr sześcienny. Autorzy oddzielnie przeanalizowali wyniki trzech badań kohortowych z całkowitą próbą 869 038 osób, które były obserwowane przez średnio 11,29 roku. Okazało się, że również w tym przypadku ochronny efekt aktywności fizycznej znacząco spadł przy poziomach PM2,5 powyżej 25 mikrogramów na metr sześcienny. Przy stężeniach 35–50 mikrogramów na metr sześcienny wpływ aktywności fizycznej stał się nieistotny w większości podgrup, szczególnie w odniesieniu do ryzyka zgonu z powodu raka. Autorzy badania uważają, że wyniki te należy interpretować ostrożnie, ponieważ większość uwzględnionych badań przeprowadzono w krajach o wysokich dochodach. Ponadto, poziom aktywności fizycznej był oceniany niespójnie w różnych badaniach i opierał się na samoocenie. Naukowcy planują zająć się tymi niedociągnięciami w przyszłości. Wcześniej informowaliśmy, że kobiety narażone na zanieczyszczenie powietrza przed pobraniem komórek jajowych do zapłodnienia in vitro znacząco zmniejszały prawdopodobieństwo urodzenia żywego dziecka po transferze zamrożonego zarodka.
