80-letni mężczyzna z prawidłowym wywiadem został przyjęty na oddział ratunkowy holenderskiego szpitala, skarżąc się na ból w klatce piersiowej trwający od 12 godzin i podwyższony poziom dimerów D (marker niedawnej zakrzepicy). Jego ciśnienie krwi wynosiło 147/92 mmHg, tętno 70 uderzeń na minutę, a badanie przedmiotowe było prawidłowe. Angiografia tomografii komputerowej płuc (angiografia TK) nie wykazała zatorowości płucnej, ale wykazała zmianę przypominającą owrzodzenie na aorcie wstępującej oraz krwiaka śródściennego sięgającego łuku i górnej części aorty zstępującej. Dr Sjoerd Bouwmeester i dr Andrew Tjon Joek Tjien ze szpitala Katharina w Eindhoven opisali ten przypadek w czasopiśmie „The New England Journal of Medicine”.
U mężczyzny zdiagnozowano krwiaka śródściennego aorty, postać ostrego zespołu aorty, w którym krew przedostaje się do błony środkowej naczynia, tworząc skrzeplinę, która uwypukla ścianę naczynia. Stan ten wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwarstwienia aorty. Pacjentowi rozpoczęto śródścienną terapię płynową w celu obniżenia ciśnienia krwi i częstości akcji serca. Ból w klatce piersiowej ustąpił i został on przeniesiony do ośrodka kardiologicznego. Po omówieniu sprawy z pacjentem, lekarze zdecydowali o zaniechaniu natychmiastowej operacji i kontynuowaniu obserwacji. Tomografia komputerowa trzy dni później ujawniła powiększoną zmianę przypominającą owrzodzenie, a mężczyzna przeszedł operację otwartą w celu wymiany aorty wstępującej nad naczyniami wieńcowymi i połową łuku aorty. Oprócz krwiaka, wycięta część naczynia ujawniła pęknięcie błony środkowej i rozwarstwienie aorty wstępującej. Pacjent został wypisany ze szpitala sześć dni po operacji.
