Paleogenetycy przeanalizowali DNA mężczyzny, którego szczątki odnaleziono prawie sto lat temu w prestiżowym grobowcu w starożytnym Efezie. Naukowcy obalili hipotezę, że mogły one należeć do Arsinoe IV, siostry słynnej egipskiej królowej Kleopatry VII. Badania genomiczne wykazały, że w grobowcu znajdowały się szczątki nastoletniego chłopca. Doniesiono o tym w artykule opublikowanym w czasopiśmie „Scientific Reports”.
W 1904 roku archeolodzy odkryli prestiżowy monumentalny grobowiec, powszechnie znany jako Oktagon, w centralnej części starożytnego Efezu. Ćwierć wieku później badacze otworzyli komorę grobową tej budowli i znaleźli marmurowy sarkofag zawierający szczątki jednej osoby. W grobowcu nie znaleziono inskrypcji ani artefaktów wskazujących na tożsamość lub status społeczny zmarłego, ale sądząc po jego konstrukcji i lokalizacji, został on wzniesiony dla osoby o wysokim statusie społecznym.
Czaszkę zmarłej przewieziono następnie do Europy, gdzie badacze doszli do wniosku, że mogła ona należeć do młodej kobiety, mającej około 20 lat w chwili śmierci (późniejsze szacunki wahają się od 15 do 17 lat). Kilkadziesiąt lat później pojawiła się hipoteza, że w grobowcu mogły znajdować się szczątki Arsinoe IV, siostry słynnej królowej Kleopatry VII, która w połowie I wieku p.n.e. toczyła walkę o władzę w Egipcie. Arsinoe została początkowo pojmana przez Juliusza Cezara, który zlitował się nad nią i pozwolił jej uciec z Rzymu do Efezu, gdzie kilka lat później, w 41 roku p.n.e., została zamordowana na rozkaz Marka Antoniusza.
Gerhard Weber i jego współpracownicy z Uniwersytetu Wiedeńskiego powrócili do badań czaszki z Efezu, niedawno ponownie odkrytej w wiedeńskich kryptach. Badania objęły również kość udową i żebro znalezione podczas ponownego otwarcia grobowca w Efezie kilkadziesiąt lat temu. Naukowcy nie byli jednak pewni, czy kości te należały do tej samej osoby, co czaszka.
Antropolodzy ustalili, że czaszka należała do nastolatka z nieprawidłowym rozwojem kości czaszki (zwłaszcza szczęki), który zmarł w wieku od 11 do 14 lat, znacznie młodszą osobą niż przewidywano w przypadku Arsinoe. Aby określić wiek tego osobnika, naukowcy zastosowali datowanie radiowęglowe. Początkowo badacze uzyskali skalibrowaną datę na 355–170 r. p.n.e. Jednak po uwzględnieniu prawdopodobnego efektu rezerwuarowego doszli do wniosku, że dziecko zmarło między 205 a 36 r. p.n.e. Naukowcy uzyskali wcześniej podobną datę dla kości udowej z tego grobowca: 210–20 r. p.n.e.
Następnie paleogenetycy wyizolowali starożytne DNA z czaszki, kości udowej i żebra, aby ustalić, czy szczątki należały do tej samej osoby, określić ich płeć i pochodzenie. Analiza genomiczna wykazała, że analizowane próbki nie mogły należeć do Arsinoe IV, ponieważ zarówno czaszka, jak i kość udowa (być może również żebro, ale jakość DNA wyekstrahowanego z tego elementu była słaba) należały do mężczyzny. Co więcej, czaszka i kość udowa prawdopodobnie należały do tej samej osoby (lub bliźniąt). Podobnie jak w przypadku określania płci, wnioski dotyczące tego, czy żebro należało do tej samej osoby, pozostawały dość niepewne.
Dalsza analiza genomiczna wykazała, że nastoletni chłopiec, którego grób odkopano w Efezie, najwyraźniej nie miał znaczących północnoafrykańskich przodków. Jego przodkowie byli genetycznie podobni do ludzi zamieszkujących południową Europę w epoce brązu i żelaza. Chłopiec był genetycznie najbardziej zbliżony do populacji zamieszkujących Półwysep Apeniński i Sardynię około 500 r. p.n.e.
Genetycy niedawno zakończyli analizę szczątków domniemanej kobiety z Pompejów, która zginęła podczas wybuchu Wezuwiusza w Domu Złotej Bransolety. Analiza DNA wykazała, że ów osobnik był w rzeczywistości ciemnoskórym mężczyzną.
